Road is Home

madblackpig:

image

Γεννήθηκα στα Πατήσια, μεγάλωσα στην Ηλιούπολη και όπως όλοι μας, ήμουν περίεργος από μικρός. Μέσα στην κοιλιά της μάνας μου αναρωτιόμουν τι παίζει απ’ έξω. Στην αγκαλιά του πατέρα μου με έτρωγε να μάθω τι υπάρχει πίσω από τον ώμο του. Στο σχολείο τι υπάρχει πίσω από το Χαλικάκι, τι κρύβεται πίσω από τον Υμηττό, αν υπάρχουν κόκκινοι δράκοι και μοντέρνες σταχτοπούτες, αν οι άνθρωποι εκεί έχουν τις ίδιες φάτσες με εμάς, αν τρώνε τα ίδια φαγητά, αν βρίζουν το ίδιο. Στην κορυφή του Καϊμακτσαλάν σκέφτηκα για πρώτη φορά αν υπάρχουν όρια. Δεν υπάρχουν όσο δεν τα βάζεις.

Το μικρόβιο του να θες να δεις τον κόσμο υπάρχει σε όλους μας. Δεν έχει υπάρξει άνθρωπος που να μην έμεινε με το στόμα ανοιχτό όταν ξέφυγε από τα στενά όρια της καθημερινότητας του και αντίκρισε τι βρίσκεται από την άλλη μεριά. Κάπως έτσι, επί χρόνια υπήρχε η ιδέα του να γυρίσουμε την γειτονιά μας. Γιατί, ωραία τα κοσμοπολίτικα μέρη του κόσμου, τα Λονδίνα και τα Παρίσια που θα έλεγε ο παππούς μου, αλλά η γειτονιά είναι άλλο πράγμα κι όταν λέγεται Βαλκάνια, ε, δεν είναι παίξε γέλασε. Αν και το είχα συζητήσει σαν ενδεχόμενο με αρκετό κόσμο, τελικά η θεωρία έγινε πράξη το σωτήριο έτος 2014, λίγο πριν και οι τελευταίοι φίλοι παντρευτούν και αρχίσουν να ξαμολάνε κουτσούβελα.

Roadtrip το λοιπόν, αντρική υπόθεση κατά βάση, οπότε έπρεπε να γίνει by the book. Ενοικίαση RV, 6 άτομα, ύπνος, φαγητό, χαβαλές, όλα μέσα στο κινούμενο σπίτι μας. Πολλά χιλιόμετρα αλλά αυτή είναι η μαγεία. Κάθε πόλη αξίζει τον χρόνο της αλλά η μαγεία της αλλαγής εικόνων με κινηματογραφική ταχύτητα δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα. Κάθε έλεγχος διαβατηρίων και μια αγωνία για το αν μπήκε σφραγίδα στο διαβατήριο έτσι ώστε όταν γεράσουμε, να έχουμε μια απόδειξη ότι ήμασταν εκεί, το ζήσαμε. Σκόπια, Βελιγράδι (αχ Σέρβες), Ουγγαρία, Κροατία, Μαυροβούνιο, Αλβανία. Αν δεν είχαμε υποχρεώσεις (πες τα και όρια), ακόμα θα οδηγούσαμε.

Το είχα συζητήσει τόσο πολύ αυτό το ταξίδι τα τελευταία χρόνια που από όπου και να περνάγαμε ήταν σαν είχα αναμνήσεις των πραγμάτων που θα κάναμε. Αλλά σημασία έχουν αυτά που γίνονται κι όχι η θεωρία. Και τα Βαλκάνια έχουν άρρηκτα πλέον συνδεθεί για μένα με άλλες πέντε σκατόφατσες. Δε γαμείς, είναι καλά παιδιά. Ίσως και αδέρφια.

Και τώρα? Το κακό είναι ότι αν ξεκινήσεις δεν σταματάς. Μπορεί προσωρινά αλλά στην πραγματικότητα δεν σταματάς. Έχω νέες απορίες. Που οδηγούσαν οι ταμπέλες που δεν ακολουθήσαμε? Τί είναι πίσω από την Ουγγαρία? Ο δρόμος φτάνει μέχρι την Νορβηγία? Μέχρι τη Ρωσία? Την Κίνα? Υπάρχει φέρι από την Ανατολική Ρωσία στην Αλάσκα? Παίζει road trip μέχρι το Μάτσου Πίτσου? Τελικά η Χώρα των Θαυμάτων υπάρχει. Drink me λέει το μπουκαλάκι και δεν σηκώνει συζήτηση. Πόσο βαθύ είναι τελικά το λαγούμι του λαγού Αλίκη? Ελπίζω πολύ. Follow the rabbit hole. Τέλος.

ΥΓ: Αναλυτικά τα του ταξιδιού και με φωτογραφίες του Λευτέρη και της αφεντιάς μου υπάρχουν εδώ: http://www.vice.com/gr/read/road-trip-valkania

It’s now or never (revisited)

image

Χθες είχα μια κουβέντα με φίλους για τις εκλογές και καταλήξαμε να συζητάμε, πάνω κάτω, τα ίδια που συζητάμε τα τελευταία 2-3 χρόνια. Δεν είναι κακό αλλά είχα μια αίσθηση επανάληψης. Θυμήθηκα ένα κείμενο που είχα γράψει πριν δυο χρόνια για τις βουλευτικές εκλογές. Το βρήκα, το ξαναδιάβασα και με 2-3 μικροαλλαγές θα μπορούσε να έχει γραφτεί σήμερα. Αυτό δείχνει ότι, αν μη τι άλλο, η κατάσταση, οι συνθήκες, οι ανάγκες δεν αλλάξανε τα τελευταία δυο χρόνια. Μάλλον έγιναν πιο επιτακτικές. 

Ιδού λοιπόν το κείμενο, απαράλλακτο. Γιατί το να βάζεις τα πράγματα σε μια σειρά μας χρειάζεται.

"Λοιπόν,

Είσαι 30κάτι χρονών (more or less) και:

- έχεις φάει στην ζωή σου Σημίτη, Άκη, Λαλιώτη, Κωστάκη-σταμάτα-το-Playstation-θα-τυφλωθείς, Jefry, Pizza Boy Antonis και χίλιους δυο άλλους παπάρες, 

- έχεις ακούσει για χρηματιστήρια, Βατοπέδια, ροζ DVD, υποβρύχια και λοιπές λοβιτούρες, 

- είσαι άνεργος και δεν παίζει να βρεις δουλειά στο αντικείμενο σου γιατί, guess what, έχει γαμηθεί το σύμπαν, 

- κατέβηκες και φώναξες σε Σύνταγμα και περίχωρα για τα γαμησιάτικα που σκάσανε(με φραπέ στο χέρι, μπύρα κι ίσως και γκομενάκι να σε κοιτάει στα μάτια αλλά σε καταλαβαίνω) κι έφαγες τα δακρυγονάκια σου σε σεβαστές ποσότητες,

και θες να μου ψηφίσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ ή κάποιο από τα πρόσφατα νέα μαγαζάκια τους γιατί ο Τσίπρας σου φαίνεται fake, δεν έχει συγκεκριμένο και εγγυημένο πρόγραμμα αντιμετώπισης της κατάστασης μου, γιατί μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δέκα διαφορετικές γνώμες (δημοκρατία λέγετε αλλά δεν γαμείς), γιατί το Ευρώ είναι εγγύηση για την καλοπέραση μας (lol) και γιατί με Τσίπρα πάνω θα έρθει πάλι η πανώλη, παγετώνες, οι φίλοι εξωγήινοι Ανουνάκι θα έρθουν straight από τον Alpha Centauri να μας ισιώσουν κι υπάρχει έντονη παραφιλολογία ότι ο Ανδρέας θα αναστηθεί για να μας περάσει κι αυτός ένα δεύτερο μανίκι.

Μισό να τα ξαναδιαβάσω…



Ε ναι, είσαι ηλίθιος. Άλλη μία: Είσαι Ηλίθιος. ΗΛΙΘΙΟΣ. Το στόμα μου δεν γεμίζει αρκετά με την συγκεκριμένη λέξη σε σχέση με το πόσο το αξίζεις. 

Κι εξηγούμαι. 

Read More

Instagram

    Mad as hell and royally pissed-of members of Generation Y, writing for a Brave New World!

    ©2012–2014 MadPigs

    Copyright MadPigs, email: blackpig@madipgs.gr